Microkosmische Poëzietjes

Voorwoorddoor Chris Van Den Steen

Rakelings raak je de oppervlakte van iets teders
Het voelen, beleven van mens-zijn, zinvol leven
Zonder de zin die verstikkend werkt maar het aanlokkelijke, kommerloze dat leven leven laat

Noch vreugde noch pijn zijn vreemd aan deze gezegende
schrijfster, die schrijft met een ontvankelijkheid waarin bestaan
zijn diepte niet langer verloochent

Zij laat ruimte en biedt perspectief
Zij ondergaat niet maar beleeft.

De aarde zien als moeder en als creatie:
daarbij mogen zijn is één beleven, een totale ervaring



Ik dacht
de knotwilg
is als mijn geliefde
‘k heb aan hem
mijn hart verloren
doch bij nader inzien
wist ik
dat hij mijn broeder is
we zijn uit hetzelfde hout
gesneden
 






Wie ben ik…
Boom met de bomen
Zaad met de zaden
Mens met de mensen
Ebbend met de getijden en wiegend
met de velden
Hoor ik in het fluisteren van de wind
Het mysterie van aarde en kosmos
En vanuit mijn ruime, tedere heel-al
Overstroom ik
Naar ieder stukje wereld!